Prison Dog 1 ตอน : รั้ว

PRISON DOG :: แผนลับแหกคุกนรก

เขียนโดย : โจ๊ก โซคูล

เช้าวันหนึ่ง ในบ้านของครอบครัวธรรมดาๆครอบครัวหนึ่ง เมอรี่ หมาตัวเมียร่างเล็กที่เริ่มมีเรื้อนขึ้นที่หลัง คาดว่าเป็นกรรมพันธุ์จากพ่อของมัน กำลังนอนที่สนามหญ้าสีเขียวด้วยสายตาจับจ้องพร้อมจะกระโจนเล่นงานนกที่เผลอบินมาจิกกินดอกหญ้าได้ทุกเมื่อ มันจ้องมองนกตัวหนึ่งที่เผลอใจลงมาจิกกินสิ่งต่างๆในสนามหญ้าอันโล่งเตียนด้วยความฉล่าใจ โดยไม่รู้เลยว่ามีสุนัขจิ้งจอกพันธุ์ทางตัวเมียตัวหนึ่งกำลังค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามา ภายในเสี้ยววินาทีเจ้านกน้อยคงจะต้องสิ้นลมหายใจ ทันใดนั้นเสียงรั้วบ้านที่กำลังถูกเลื่อนก็ดังขึ้น นกตัวนั้นโผบินหนีด้วยความตกใจ เมอรี่หันไปมองรถกระบะวีโก้สีเทากำลังเคลื่อนออกจากรั้วบ้าน จึงรีบวิ่งไปส่งเจ้าของแต่พอถึงบริเวณรั้วผู้คุมก็กำลังปิดรั้วจนสนิทและตะโกนใส่เมอรี่ว่า อย่าออกมานะ ! เมอรี่ถอนหายใจ และพูดว่า โธ่! เดี๋ยวนี้เหยื่อน้อยลงทุกวัน ไอ้พวกนกสมองน้อยๆ ทำไมมันฉลาดนักนะ มันเป็นญาติกันหมดรึไง นกแถวนี้ถึงได้รู้ทันหมดแล้ว ไม่ได้กินอาหารคาวมาเป็นเดือนแล้วนะ ถ้าไม่มีรั้วบ้านี่ คงได้ออกไปจับนกข้างนอก อาจจะได้นกเหยี่ยวสักตัวสองตัว ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะของหมาอีกตัวดังขึ้นเหมือนเยาะเย้ย สนุขชื่อคริสมัส กำลังแช่ตัวอยู่ในโอ่งหน้าบ้านที่ติดกับรั้ว ด้วยความเย็นสบาย คล้ายกับมนุษย์กำลังแช่น้ำอุ่นไม่ปาน พูดขึ้นว่า ปัญญาอ่อน! แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างนอกเป็นยังไง แกไม่เคยออกไปเกิน 100 เมตรด้วยซ้ำ ทันใดนั้นคริสมัส ก็พุ่งตัวออกมาจากโอ่งปลาที่มีความกว้างขนาด 2 เมตร นำไหลโชกหยดตามตัวมันมาเป็นทาง ตัวมันเปียกจนถึงต้นคอ ตัวมันมีสีดำออกเทาๆ สีคล้ายกับหมาไซบีเรีย มันเป็นพันธุ์ทางที่สวยที่สุดในระแวกนี้ หน้าตาดูดุดัน คริสมัสเดินเอาหน้ามาจ่อใกล้ๆกับหน้าของเมอรี่ที่กำลังหมอบตัวต่ำด้วยความหวั่นเกรง และพูดว่า แกไม่เคยเห็นนกเหยี่ยวด้วยซ้ำ
เมอรี่ตอบเสียงอ่อยๆ(เป็นเสียงผู้หญิง) แต่ชั้นเคยได้ยินมาว่ามันก็เป็นนักล่าเหมือนกัน ชั้นอยากลองจับนกที่เก่งขนาดนั้นดู
งี่เง่า! ฟังนะนังจิ้งจอก ที่ชั้นรู้มาคือมันตัวใหญ่กว่าแกประมาณสองเท่า แถมเขี้ยวของมันจะดับลมหายใจของแกในทันทีที่แกถูกมันกัด
แล้วนายรู้ได้ยังไงหรอ? เมอรี่ถาม คริสมัสจึงตอบว่า ชั้นฟังจาก TV ของมนุษย์
นายฟังจากรายการอะไร ?
ชิงร้อยชิงล้านมั้ง ไอ้บ้า! ถามอยู่นั่นแหละ ใจเย็นน่า คริส! เสียงหล่อบาดใจเปล่งออกมาจากหมาตัวผู้สีขาวขนยาวเล็กน้อยลายน้ำตาลดวงๆกำลังนอนแทะกระดูกหมูที่ดูเก่าหลายปี มันคือ ซานต้า หมาอย่างเราไม่ควรออกไปหรอก เราอาจถูกคนแปลกหน้าเอาสารอันตรายใส่ลูกชิ้นที่เรียกว่ายาเบื่อให้เรากิน แถมชั้นได้ยินมาว่า ในโลกนี้มีเมืองบางเมืองที่คนกินเนื้อสุนัขด้วยนะ ไร้สาระน่าซานต้า! แกมันตาขาว อย่าเสียมารยาทนะเมอรี่! คริสมัสกล่าวปกป้องซานต้า
ซานต้าฉลาดกว่าพวกเรามาก ถึงจะขาดความดุร้าย แต่ก็ฉลาด ฉลาดหรอ? เมอรี่กล่าว บางทีชั้นดูท่าทีของแกแล้ว บางทีแกน่าจะไปเกิดเป็นคนมากกว่านะ ซานต้า ทำตัวสะอาดๆไปวันๆ ชิ! ชั้นไปดักจับนกต่อดีกว่า เบื่อจะคุยกะพวกหมาตัวผู้ใจปลาซิว ลองคิดดูเองละกันว่าพวกมนุษย์ออกไปที่ไหนบ้าง ในขณะที่เราอยู่ในบ้านที่มีรั้วกั้นล้อมรอบเป็นสี่เหลี่ยม ไปดีกว่า
ช้าก่อน! คริสมัสกล่าว บางทีเธออาจจะประเมิณรั้วสูงไปนะเมอรี่ ชั้นรู้มาว่า พ่อของเราได้ออกไปท่องเที่ยวยามราตรีไกลหลายกิโล ในขณะที่รั้วบ้านถูกปิดสนิท! กระดูกหมูหล่นจากปากซานต้าด้วยความตกใจ
พร้อมเสียงกระซิบแผ่วด้วยความเกรงขามว่า
ซัมซุงน่ะหรอ !

โปรดติดตามตอนต่อไป

PS ตัวละครและสถาณที่ / สร้างขึ้นจากเรื่องจริง
เนื้อเรื่อง / สร้างอิงจากเรื่องจริง
หมายเหตุ (หมาพูดไม่ได้)